četvrtak, 26. novembar u 20:00 velika sala

Program: H. Persl, D. Pergolezi, J. S. Bah, M. Mare,  G. F. Hendl, K. Monteverdi, J. Matison
Sredinom 19. veka, kada je romantizam suvereno vladao evropskom muzičkom scenom, iz gotovo potpunog zaborava počela je da izranja uzvišena muzika baroka. To prvo čitanje i tumačenje je, uz veliku želju da se

muzika baroka predstavi ondašnjem slušaocu i nameru da se otkriju sve tajne i smisao muzičke polifonije, obeležio jedan užasan nesporazum. Naime, muzičari su muziku baroka tumačili na isti način na koji su interpretirali i muziku nastalu u vremenu u kome su oni sami živeli.  Tako je nastalo “romantično“ tumačenje barokne muzike koje se u izvođačkoj praksi zadržalo gotovo sto godina, do sredine 20. veka.
Drugo čitanje barokne muzike se dogodilo sa oživljavanjem prakse da se muzika tog doba interpretira na istorijskim instrumentima – na originalnim ili instrumentima koji su replike do danas sačuvanog instrumentarija baroka. Ovaj novi – stari zvuk baroknih instrumenata otkrio je izvođačima ali i slušaocima autentičnu sliku barokne muzike sa svim značajnim obeležjima i karakteristikama stila, estetike tona i raskošnog preplitanja glasova.
U odnosu na nekad, danas je slušalac u prilici da čuje i doživi muziku baroka u pravoj tonskoj slici. U svetu je sve više muzičara koji svoj doživljaj i tumačenje barokne muzike temelje na sačuvanim rukopisima iz tog doba. Stara “romantična“ praksa tumačenja barokne muzike polako postaje prošlost i slušaoci se širom sveta ali i kod nas navikavaju na izvorni zvuk, smisao i poruku muzike Baha, Hendla i nebrojeno velikog broja stvaralaca tog doba. (...)   
iz teksta „Barok nekad i sad!“ Ljubomira Dimitrijevića