nivo nivo nivo nivo nivo nivo

Last Thrill

sastavljen je od iskusnih muzičara koji više od dve decenije sviraju na beogradskoj sceni (Eyesburn, Good eye closed ...) Kaja, bass, Nikola, gitara, J.J., vokal i Boske, bubanj

Popečitelji

na svojim koncertima promovišu singlove „Kroz“ i „Bum!“, sviraju muziku sa dosadašnjih izdanja i uredno iznenade publiku nekim novim numerama. Braći Furunović se, nakon skoro 20 godina, ponovo pridružio Ivan Cvetković koji je bio prvi bubnjar u ovom bendu

E-Play

je srpski alternativni sastav iz Beograda, osnovan 1998. godine. Vrlo jedinstvenog zvuka kojeg karakterišu distorzirani bas, drum & bass ritmovi i nežne - atmosferične gitare, ovaj bend veoma brzo nalazi svoje mesto na srpskoj rok sceni.

Trese. Lupa. Udara.

oja (Disciplin A Kitschme, ovog puta solo gitara+ vokal), Švaba (Električni orgazam, The Restless, bas+ vokal) i Vul (Disciplin A Kitschme, bubnjevi + vokal). Prateće vokale obezbeđuju Manja (Disciplin A Kitschme) i Đurđica (The Restless)

Jarboli

Na koncertima Jarbola stvara se osećaj zajedništva i komunikacije između publike i muzičara, vazduh postaje gust od nabijene energije i pozitivnog osećaja koji traje dugo posle završetka koncerta.

Rain Dogs

Fantastični beogradski tribute to Tom Waits bend sa tradicijom dugom više od jedne decenije, Waitsovu muziku drži „u malom prstu“, a zahvaljujući unikatnoj interakciji s publikom i odličnoj interpretaciji, Dogsi pune beogradske klubove stvarajući svojevrstan muzičko/poetski performans.

utorak, 31. januar u 20:30 Novi prostor
01projekcija i razgovor
Na dan Dišanove smrti, 2005. godine, Vladimir Nikolić je realizovao video rad u kome Milica Milošević, narikača iz sela Drijenak kod Kolašina, tekstom sastavljenim na osnovu biografije umetnika, koju je Nikolić sastavio za nju,

žali Dišanovu smrt nad njegovim grobom u Ruanu. Nakon projekcije ovog video rada, biće prikazan i kratki dokumentarni film o razvoju i realizaciji tog projekta, od inicijalnog trenutka kada se Nikolić obraća narikači sa molbom za saradnju, i to sledećim pismom:
“Poštovana Gospođo Milošević,
Vašu adresu i informacije o Vama dobio sam od Stanke Šćepanović, udovice pokojnog pukovnika Petra Šćepanovića iz sela Plana.
Ja se zovem Vladimir Nikolić, živim i radim u Beogradu kao umjetnik, magistrirao sam slikarstvo na Akademiji u Beogradu. Moji roditelji su iz Peći sa Kosova.  Očeva familija je rodom iz Ozrinića kod Nikšića. Rod sam pokojnog Živka Nikolića, velikog crnogorskog režisera i stvaraoca. Moja baba po majčinoj strani  je od Strugara iz Ceklina kod Cetinja i rod je general pukovnika Pavla Strugara, bivšeg načelnika Druge Armije.
Pišem Vam ovo pismo jer bi htio da Vas angažujem za obeležavanje godišnjice smrti velikog svjetskog umjetnika koji je umro 1968. u Francuskoj i koji je sahranjen u Ruanu, blizu Pariza. Njegovo ime je Marsel Dišan i važi za jednog od najznačajnijih i najzaslužnijih umjetnika 20. vijeka.
Moja namera je da mu kao srpski umjetnik odam počast i obilježim godišnjicu njegove smrti, uz vašu pomoć. Ono što bih ja od Vas konkretno tražio je da pođete sa mnom u Pariz, odakle bi otišli do Ruana, na grob Marsela Dišana i da tu uz tužbalicu obilježimo godišnjicu njegove smrti.
O vašem radu i tužbalicama sam čuo sve najljepše. Nadam se da ćete biti zainteresovani da učestvujete u mom projektu i da ćemo imati prilike da se lično upoznamo.
S poštovanjem,
Vladimir Nikolić
Beograd, 5. maj 2004.”

Pin It